Generally commerce in tokugawa japan was conducted by oral agreements on the basis of mutual trust and confidence between the parties. because of the trust factor, neither buyer nor seller dared default on an oral contract. if he did, when word got out into the market place, the breaching party would be ostracized.
In summary, tokugawa law consisted of codes,sumptuary and customary laws continued by the tokugawa shogunate during the edo period. sankinkotai, the alternative attendance system, undoubtedly had the singularly greatest impact on the political economy and the development of a centralized feudal mercantile system.
Other aspects of tokugawa law are interrelated and interacted with the sankin kotai system and each to from a body of tokugawa law relating to matters of trade and commerce and provided a basis for the merchants of trade and provided a basis for the merchants of tokugawa japan to rise in wealth and economic success and prepare japan itself for economic success in the nineteenth century and there after.
Merchants and artisans/craftsmen, although ostensibly in a lower class than peasant-farmers in the hierarchy of the class society of tokugawa japan, actually had the upper-hand in matters of trade, and commerce, and wealth, especially in dealing with the samurai class, who disdained anything connected with trade or commerce. Although characterized by many historians as the dregs of tokugawa society, the merchants, as became most evident in the twentieth century, proved to be the key to japan's dynamic performance in the international marketplace. Akio Morita of Sony recognized in the 1950s that most japanese companies doing business in the United States relied on the experienced japanese trading companies.
The major aspects of tokugawa law which were most predominant in their impact on providing the merchant with foundations for economic wealth, power and dominance during the Edo Period were:
1.buke shohatto, which institutionalized sankin kotai the alternative attendance system
2.kokudaka, the land tax system and
3.samurai fixed rice stipends.
Other important elements in the legal structure included: disenfeoffment of samurai land, adoption of the culvitor (nago) system and relocation of the samurai into the castletowns and Edo and abolition of control point (border guards).
All of the above, together with their interrelating impact upon and interaction with non-legal factors, such as urbanization, agricultural growth, and population control, are also important factors.
In addition there were two other significant historical developments concerning tokugawa law which require consideration: "The Three Great Reforms" and "The Tanuma Era".
The great promulgators of tokugawa law were leyasu, Hidetada and Iemitsu (the first, second and third Shoguns-father, son, and grandson), among whom Ieyasu was undoubtedly the stongest during the founding of the of the tokugawa shogunate. Next in legislative distinction was Iemitsu because of his foreing seclusion and anti-Christian edictsbof 1635.
The most active period of legislation, however,occurred during the term of the eighth Shogun,Yoshimune (1716-1745).
Ironically, the other two most prominent Legislation of tokugawa japan were not shoguns, but served in the capacity of senior councilor of regents to minor or mentally incompetent shoguns.
Tanuma Okitsugu (1719-1788), served as senior councilor to Ieharu, tenth shogun (1760-1786), at the time a minor, and Matsudaira Sadanoba (1787-1837), another infant(and also incompetent). It is evident that the Edo Period was not entirely filled with leadership from the tokugawa house.
Results (
Thai) 1:
[Copy]Copied!
พาณิชย์ทั่วไปในงาวะญี่ปุ่นได้ดำเนินการโดยข้อตกลงในช่องปากบนพื้นฐานของความไว้วางใจซึ่งกันและกันและความเชื่อมั่นระหว่างทั้งสองฝ่าย เพราะปัจจัยความไว้วางใจผู้ซื้อผู้ขายมิได้กล้าที่เริ่มต้นในการทำสัญญาปากเปล่า ถ้าเขาได้กระทำเมื่อมีข่าวออกไปในสถานที่ตลาดบุคคลที่ละเมิดจะคบค้าสมาคม
สรุปในงาวะกฎหมายประกอบด้วยรหัสลัทธิกฎและประเพณีอย่างต่อเนื่องโดยงาวะผู้สำเร็จราชการในช่วงสมัยเอโดะ sankinkotai, ระบบการเข้าร่วมเป็นทางเลือกที่ไม่ต้องสงสัยมีผลกระทบอย่างแปลกประหลาดยิ่งใหญ่ที่สุดในด้านการเมืองเศรษฐกิจและการพัฒนาของศูนย์กลางระบบขายศักดินา.
ด้านอื่น ๆ ของกฎหมายงาวะมีความสัมพันธ์กันและมีความสัมพันธ์กับระบบ sankin kotai และแต่ละคนจะออกมาจากร่างของโทคุงาวะกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของการค้าและการพาณิชย์และเป็นพื้นฐานสำหรับร้านค้าของการค้าและเป็นพื้นฐานสำหรับร้านค้าของโทคุงาวะญี่ปุ่น เพิ่มขึ้นในความสำเร็จและความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจและการเตรียมความพร้อมญี่ปุ่นตัวเองสำหรับความสำเร็จทางเศรษฐกิจในศตวรรษที่สิบเก้าและมีพ่อค้าและช่างฝีมือ
/ ช่างฝีมือแม้ว่าประหนึ่งว่าในชั้นเรียนที่ต่ำกว่าเกษตรกรชาวนาในลำดับชั้นของสังคมชั้นของโทคุงาวะญี่ปุ่น, จริงมีมือบนในเรื่องของการค้าและการพาณิชย์และความมั่งคั่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการจัดการกับ ซามูไรชั้นที่หยิ่งอะไรที่เชื่อมต่อกับการค้าหรือการพาณิชย์ถึงแม้จะโดดเด่นด้วยประวัติศาสตร์มากที่สุดเท่าที่กากงาวะสังคมพ่อค้าที่เป็นกลายเป็นที่เห็นได้ชัดมากที่สุดในศตวรรษที่ยี่สิบพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นกุญแจสำคัญในการทำงานแบบไดนามิกของญี่ปุ่นในตลาดต่างประเทศ อากิโอะโมริตะของ Sony ที่รับรู้ในปี 1950 ว่า บริษัท ญี่ปุ่นมากที่สุดในการทำธุรกิจในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นที่พึ่งที่มีประสบการณ์ บริษัท การค้าญี่ปุ่น.
ด้านที่สำคัญของกฎหมายงาวะซึ่งเป็นส่วนใหญ่ที่โดดเด่นในผลกระทบของพวกเขาในการให้ผู้ประกอบการค้าที่มีรากฐานสำหรับความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจและอำนาจการปกครองในช่วงสมัยเอโดะคือ:
1.buke shohatto ซึ่งสถาบัน sankin kotai ระบบการเข้าร่วมเป็นทางเลือกที่
2.kokudaka , ระบบภาษีที่ดินและ
3.samurai เงินเดือนข้าวคงที่.
องค์ประกอบที่สำคัญอื่น ๆ ในโครงสร้างทางกฎหมายรวม: disenfeoffment ที่ดินซามูไรยอมรับของ culvitor (Nago) ของระบบและการย้ายถิ่นฐานของซามูไรเป็น castletowns และเอโดะและการยกเลิกของจุดควบคุม (พรมแดน)
ทั้งหมดข้างต้นร่วมกับ. ผลกระทบที่ทำให้เกิดปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาและเมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับปัจจัยที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายเช่นรูปแบบการเจริญเติบโตของภาคเกษตรและการควบคุมประชากรนอกจากนี้ยังมีปัจจัยที่สำคัญ
นอกจากนี้ยังมีสองอื่น ๆ การพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายงาวะซึ่งจำเป็นต้องพิจารณา:. "สามการปฏิรูปที่ดี" และ "ยุค Tanuma"
promulgators ที่ดีของโทคุงาวะกฎหมายเป็น leyasu, Hidetada. และ Iemitsu (หลานชาย shoguns พ่อของลูกชายและเป็นครั้งแรกที่สองและที่สาม),ในหมู่ผู้ที่ถูกต้องสงสัยอิเอะยะสุ stongest ในระหว่างการก่อตั้งของงาวะ ต่อไปความแตกต่างในการออกกฎหมายเป็น Iemitsu เพราะความสันโดษ foreing ของเขาและต่อต้านคริสเตียน edictsbof 1635.
ระยะเวลาใช้งานมากที่สุดของกฎหมาย แต่เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาของแปดโชกุนโยชิมูเนะ (1716-1745).
กระทบกระเทียบอีกสองคนที่ถูกต้องตามกฎหมายที่โดดเด่นที่สุดของโทคุงาวะญี่ปุ่นไม่ได้ shoguns แต่ในฐานะของที่ปรึกษาอาวุโสของผู้สำเร็จราชการเพื่อ shoguns ผู้เยาว์หรือผู้ไร้ความสามารถทางจิตใจ.
Tanuma okitsugu (1719-1788) ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาอาวุโส ieharu สิบโชกุน (1,760 -1786) ในเวลาเล็ก ๆ น้อย ๆ และมัตสุ sadanoba (1787-1837), ทารก (และไร้ความสามารถอีก)จะเห็นว่าสมัยเอโดะก็ไม่ได้เต็มไปด้วยความเป็นผู้นำอย่างสิ้นเชิงจากงาวะบ้าน.
Being translated, please wait..
![](//wwwimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
Results (
Thai) 3:
[Copy]Copied!
โดยทั่วไปแล้วการค้าในประเทศญี่ปุ่นแห่งราชวงศ์ Tokugawa ทำสัญญาด้วยวาจาอยู่บนพื้นฐานของความมั่นใจและความไว้เนื้อเชื่อใจกันระหว่างคู่สัญญาเพราะในด้านปัจจัยความเชื่อถือผู้ขายหรือผู้ซื้อไม่กล้าดีฟอลต์ในสัญญาด้วยวาจาหากเขาทำเมื่อคำออกมาสู่ตลาดของผู้ผลิตรายอื่นที่ไม่ใส่ใจที่จะ ostracized
ในการสรุปข้อมูลกฎหมายแห่งราชวงศ์ Tokugawa ประกอบด้วยรหัสsumptuary กฎหมายและธรรมเนียมปฏิบัติอย่างต่อเนื่องโดยตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแห่งราชวงศ์ Tokugawa ที่ในช่วงยุค Edo ไปจนถึง. sankinkotai ระบบเข้าร่วมประชุมทางเลือกที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าได้อย่างน่าประหลาดมากที่สุดที่มีต่อเศรษฐกิจการเมืองและการพัฒนาของลัทธิศักดินาแบบรวมศูนย์ที่.
แง่มุมอื่นๆของ Tokugawa กฎหมายมีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันและได้สำหรับที่ sankin kotai ระบบและในแต่ละห้องเพื่อไป/กลับจากที่ร่างกายของ Tokugawa กฎหมายเกี่ยวกับเรื่องของการค้าและการพาณิชย์และจัดให้บริการที่เป็นพื้นฐานสำหรับพ่อค้าของการค้าและจัดให้บริการที่เป็นพื้นฐานสำหรับพ่อค้าของ Tokugawa ประเทศญี่ปุ่นในการเพิ่มขึ้นในความมั่งคั่งและความสำเร็จทางเศรษฐกิจและการเตรียมความพร้อมของตัวมันเองประเทศญี่ปุ่นสำหรับความสำเร็จทางเศรษฐกิจในคริสตศตวรรษที่มี
พ่อค้าและช่างฝีมือ/ช่างฝีมือแม้ว่าจะเกี่ยวพันในระดับล่างมากกว่าชาวไร่ - ชาวนาในลำดับชั้นของสังคมของประเทศญี่ปุ่นแห่งราชวงศ์ Tokugawa จริงๆแล้วก็มีส่วนบน - มือที่ในเรื่องของการค้าและการพาณิชย์และโดยเฉพาะในการจัดการกับซามูไรที่ดูถูกเหยียดหยามอะไรกับการค้าหรือการค้า.แม้ว่าโดยนักประวัติศาสตร์จำนวนมากเป็นตะกอนของสังคมแห่งราชวงศ์ Tokugawa พ่อค้าที่กลายเป็นส่วนมากเห็นได้ชัดในช่วงศตวรรษที่ยี่สิบได้พิสูจน์ให้เป็นคีย์ที่ให้ ประสิทธิภาพ การทำงานแบบไดนามิกของประเทศญี่ปุ่นในตลาดต่างประเทศ อากิโอะโมริตะของโซนี่ได้รับการยอมรับในทศวรรษที่ 1950 ที่บริษัทส่วนใหญ่ญี่ปุ่นการทำธุรกิจในประเทศสหรัฐอเมริกาที่ไว้วางใจในบริษัทการค้าแบบญี่ปุ่นที่มีประสบการณ์.
งานที่สำคัญของกฎหมายแห่งราชวงศ์ Tokugawa ซึ่งเป็นความโดดเด่นอย่างสูงสุดในผลกระทบที่มีต่อการให้ผู้จำหน่ายสินค้าที่มีรากฐานเพื่อการครอบงำและการใช้พลังงานความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจในช่วงยุค Edo ไปจนถึงช่วงเวลาที่อยู่:
1 . shohatto buke ซึ่งล้วนแล้วแต่ kotai sankin ระบบเข้าร่วมประชุมทางเลือกที่
ซึ่งจะช่วย 2 . kokudaka ระบบ ภาษี ที่ดินและ
3 .ซามูไรที่ stipends ข้าว.
ส่วนประกอบสำคัญอื่นๆในทางกฎหมายโครงสร้างรวมถึง: disenfeoffment ของซามูไรที่ดิน,การใช้ที่ culvitor (ของ Nago )และระบบการย้ายที่ซามูไรเข้าไปใน castletowns และยุค Edo ไปจนถึงและยกเลิกการควบคุมจุดเชื่อมต่อ(ชายแดนใบมีด). N ทั้งหมดของที่อยู่เหนือ,ร่วมกันพร้อมด้วยของวิชาต่างๆส่งผลกระทบต่อและการโต้ตอบกับไม่มีปัจจัยทางกฎหมายเช่นการเป็นบริษัทข้ามชาติ,สินค้าเกษตรการเติบโตและการควบคุมจำนวนประชากรมีปัจจัยสำคัญคือ.
ในนอกจากนี้ยังมีอยู่สองพัฒนาการทางประวัติศาสตร์อย่างมีนัยสำคัญอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายแห่งราชวงศ์ Tokugawa ซึ่งต้องพิจารณา"สามที่ดีเยี่ยมการปฏิรูป"และ" tanuma ยุค"..
leyasu promulgators ของกฎหมายแห่งราชวงศ์ Tokugawa เป็นที่ดีเยี่ยมที่ hidetada และ iemitsu (หลานชายและบุตรชาย shoguns - พ่อเป็นครั้งแรกที่สองและที่สาม)กลุ่มคนที่ ieyasu ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดจึงเป็น stongest ในระหว่างการก่อตั้งของตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแห่งราชวงศ์ Tokugawa ได้ที่ ถัดไปในความแตกต่างกันนิติบัญญัติเป็น iemitsu เพราะในต่างประเทศส่วนตัวและการป้องกันการ - คริสเตียน edictsbof 1635 .
ของเขาเวลาที่ใช้งานอยู่ของการตรากฎหมายอย่างไรก็ตามเกิดขึ้นในระหว่างระยะเวลาของแปด Shogun นับ yoshimune ( 1716-1745 )..
ที่ในทางกลับกันอีกสองคนที่โดดเด่นมากที่สุดการออกกฎหมายของ Tokugawa ญี่ปุ่นไม่ได้ shoguns ,แต่จัดให้บริการในความสามารถของผู้บริหารระดับสูงของสมาชิกของ สภา , Regents เพื่อเล็กน้อยหรือจิตใจไร้ความสามารถ shoguns .
tanuma okitsugu ( 1719-1788 ),จัดให้บริการเป็นสมาชิกของ สภา อาวุโสเป็น ieharu ,หนึ่งในสิบ Shogun นับ( 1760-1786 ),ในเวลาที่น้อยและ matsudaira sadanoba ( 1787-1837 )อีกหนึ่งสำหรับทารก(และยังไร้ความสามารถ)ที่ผ่านมาจะเห็นได้ว่ายุค Edo ไปจนถึงช่วงเวลาที่ก็ไม่ได้มีความเป็นผู้นำจากบ้านแห่งราชวงศ์ Tokugawa .
Being translated, please wait..
![](//wwwimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)